Saçı Kötü Kokan Kız
Saçı Kötü Kokan Kız erkenden uyandı. Uyumuş da sayılmazdı; açlıktan. Kalabalıklaşmadan sokaklar caddeler, bir sabuncuya gidip zambak kokan sabun alacaktı. Kumbarasındaki tüm parayı önce bir poşete sonra da cebine koydu. Bir sabun alabilmek için günlerdir biriktiriyordu bu parayı…
Belediye otobüsüne para harcasa belki de sabun almaya parası yetmezdi. Bu sebeple bütün yolu yürüyerek gidecekti. Yürüdü. Yürüdü. Yürüdü…
Sabuncu dükkânının önüne geldiğinde dükkân henüz açılmamıştı. “Saçı Kötü Kokan Kız” denilmediği günlerin hayalini kurmaya başladı. Bir zambak kadar güzel kokmayı çok istiyordu…
Uzaktan gelen dükkân sahibesi Hanım Teyze çantasından anahtarını çıkardı ve dükkânı açtı. Günün ilk müşterisi Saçı Kötü Kokan Kız da hemen ardından dükkâna girdi:
- Günaydın.
Hanım Teyze hanımlığına yakışmayarak; pek de memnun olmadığını imâ ederek:
- Sana da! dedi.
Saçı Kötü Kokan Kız biraz utanarak biraz sıkılarak:
- Zambak gibi kokan saçlarım olsun istiyorum, böyle bir sabununuz var mı, diye sordu.
- Var, dedi Hanım Teyze.
Saçı Kötü Kokan Kız cebinden çıkardığı para poşetini uzattı:
- Bunlar yeterli mi?
- Kırk mislini bul ancak yeter! cevabını duyunca; Saçı Kötü Kokan Kız, hayalleri yıkılmış olarak çıktı dükkândan. İstese o da bir şampuan alıp saçı kötü kokan kız olmaktan kurtulabilirdi. Ama o saçı zambak gibi kokan kız olmayı istiyordu. Bunun için kırk kat beter kokmayı dahi göze aldı ve hayatının geri kalan kısmında zambak gibi kokan kız olmak için çalıştı çabaladı. Şampuanlara açtığı savaşta yenilmedi ve zambak kokan kız olmayı başardı…
